Το κυνήγι στην Ελλάδα υπάρχει από τους αρχαίους χρόνους. Μεταβιβάζεται από γενιά σε γενιά αιώνες τώρα ακολουθώντας τους γραπτούς και άγραφους νόμους που το διέπουν. Οι γνώσεις και εμπειρίες του κάθε κυνηγού είναι πολύτιμες πληροφορίες για αυτούς που ασχολούνται, αλλά και γι αυτούς που θέλουν να μάθουν τι είναι το κυνήγι, πως ασκείται, και τη προσφέρει στη σύγχρονη κοινωνία.

Ο γερόλυκος

Τις προάλλες βρέθηκα τυχαία με φίλο και καθίσαμε για ένα γρήγορο καφεδάκι. Ήταν κι ένας ακόμα φίλος φίλου. Ως κυνηγοί και οι τρεις, η κουβέντα γύρισε προς τα εκεί. Αρχίσαμε να λέμε για τον λύκο που τουλάχιστον στη Μακεδονία κάνει αισθητή όλο και πιο συχνή τη παρουσία του. Ειπώθηκε κάτι. Ότι ο νεαρός  λύκος δεν "χτυπάει" εύκολα σε θηράματα όπως ο κυνηγετικός σκύλος. Κι αυτό γιατί ο νεαρός έχοντας περισσότερες δυνάμεις τολμά και κάνει μεγαλύτερες διαδρομές κυνηγώντας άγρια θηράματα αλλά και αφύλαχτα οικόσιτα ζώα. Ο γέρος, ή αλλιώς γερόλυκος αντίθετα χρησιμοποιεί το καρτέρι και λιγότερο τη δίωξη, ενεδρεύοντας σε σημεία που τον οδηγεί η εμπειρία που έχει αποκτήσει. Γι αυτό πέφτουν στα δόντια του ιχνηλάτες που με τη σειρά τους ακολουθούν ίχνη τριχωτών θηραμάτων κατά τη διάρκεια του κυνηγιού.




Η κουβέντα άλλαξε και πέρασε στους κυνηγούς. Κουβεντιάζαμε για κάποιους νεαρούς κυνηγούς, με πάθος, που τους βλέπεις στο βουνό να αλλάζουν πλαγιές σε χρόνο dd. Μάλιστα ο φίλος, φίλου ανέφερε περιστατικό στο οποίο μετά τη λήξη του κυνηγιού, αφού σε όλη τη διάρκεια του άκουγαν πυροβολισμούς σε διαφορετικά σημεία του βουνού, ρώτησε τον νεαρό που διακτινίζονταν από την μια πλαγιά στην άλλη, πως το κάνει. Κι εκείνος απάντησε: - Τρέχοντας...

Γνώρισα τέτοια άτομα. Με φυσική κατάσταση άριστη, να "πετάνε" στο βουνό, ακολουθώντας τα σκυλιά κατά πόδας, και μην αφήνοντας να πάει χαμένη φέρμα. Όπου κι αν ήταν αυτή.
Αστειευόμενοι οι τρεις μας ωσάν πατημένοι 40ρηδες και βάλε, είπαμε ότι προτιμάμε την πιο ήπια μορφή του κυνηγιού χρησιμοποιώντας την εμπειρία ως όπλο στο κυνήγι κι όχι τη φυσική κατάσταση... (χαχα, έρμα μου νιάτα) ...

Φεύγοντας, μου ήρθαν στο μυαλό κι οι δυο κουβέντες. Η διαφορά?....

Κυνηγετικές Ιστορίες: Μια αλλιώτικη κυνηγετική ιστορία

Ήταν καλή ώρα σαν και τώρα, μέσα Δεκέμβρη, παραμονές Χριστουγέννων. Στο ίδιο μέρος, ίδιο θήραμα, ίδιος καιρός, άλλοι πρωταγωνιστές αφού τα σεττερ που κυνηγούσα τότε δεν βρίσκονται εν ζωή, κι εγώ 14 χρόνια μεγαλύτερος. Τεστάρω στα γλιστερά μονοπάτια ανάμεσα στα δέντρα τις δυνατότητες μου περπατώντας στα ίδια χνάρια που περπατούσα πριν από 14 χρόνια και συγκρίνοντας το ζαρκαδίσιο πάτημα του τότε με το καμηλίσιο που έχω τώρα. Δεν παραπονιέμαι. Μπορεί να έχω χάσει τη σβελτάδα των 30 χρόνων, αλλά έχω κερδίσει τη σοφία να διαχειρίζομαι τις δυνάμεις μου ώστε να φτάνω στη κορυφή με λιγότερες ανάσες και προπάντων με ασφάλεια...



Μία μία αρχίζουν να μου αποκαλύπτονται καταχωνιασμένες αναμνήσεις από κυνηγετικά περιστατικά που έζησα σ αυτόν το τόπο. Πονηρά σημεία, χαμένες μπεκάτσες, φέρμες, επαφές μ' αγρίμια, "υπό εξαφάνιση" για κάποιους, ορατά για μένα... Όμορφος τόπος. Προσωπικός κυνηγετικός παράδεισος.

Είναι αξιοθαύμαστο πράγματι πως το μυαλό ξεθάβει όμορφες αναμνήσεις αλλά και πως θάβει άλλες όχι και τόσο όμορφες.
Έχω βρεθεί στο ίδιο φρύδι που στεκόμουν πριν από 14 χρόνια, σε ένα σημείο περίπου 600 μέτρα από εκεί που άφηνα πάντα το αυτοκίνητο. Όπως και τότε το βλέπω απέναντι μου. Χαμηλότερα από μένα. Απροειδοποίητα μπαίνει τσόντα μια όχι και τόσο καλή ανάμνηση.

...έχω κάτσει να ξεκουραστώ στη άκρη του πέταλου που δημιουργούν οι κορυφές των ντυμένων λόφων που κυνηγώ. Στη ζώνη μου κρέμονται 3 μπεκάτσες που αποκτήθηκαν σχετικά εύκολα αν εξαιρέσω τις συνθήκες. Η αρκετά χαμηλή θερμοκρασία, λίγους βαθμούς κάτω από το μηδέν σε συνδυασμό με την ελαφριά ομίχλη, σε παγώνει περισσότερο ψυχολογικά παρά πραγματικά αφού είμαι κατάλληλα εξοπλισμένος. Απέναντι και χαμηλότερα βλέπω το σταθμευμένο μου αυτοκίνητο. Στο έρημο τοπίο εμφανίζεται από το πουθενά μια ανθρώπινη φιγούρα και κατευθύνεται προς αυτό. Δεν μπορώ να διακρίνω αν είναι κυνηγός η τσομπάνης. Βλέπω το άτομο να βάζει τα χέρια στο πίσω τζάμι της πόρτας και να κοιτά στο εσωτερικό του samurai.

Πάγωσα! Πίσω έχω το δεύτερο όπλο και συνήθως την πόρτα δεν την κλειδώνω! Περνάω το όπλο χιαστή στον ώμο και ξεκινάω ένα ξέφρενο τρέξιμο σε μονοπάτι που να περπατήσεις με παγωνιά είναι δύσκολο πόσο μάλλον να τρέξεις! Τρώω σφαλιάρες από κλαδιά, γλιστράω αλλά καταφέρνω να μένω όρθιος πιάνοντας κλαδιά και στηριζόμενος με τα χέρια. Ούτε κατάλαβα πως κατέβηκα κι έφτασα στο αυτοκίνητο. Αντικρίζω τον τύπο να έχει ανοίξει ήδη την πίσω πόρτα, να έχει πάρει κάτω από τη μασχάλη ένα μπιτόνι με λάδι μηχανής που είχα, και να σκαλίζει το σακίδιο που φυλούσα μέσα κάποια σάντουιτς και καφέ. Τα δύο σέττερ που είχα μαζί μου αρχίζουν να τον γαβγίζουν με αποτέλεσμα φοβούμενος να κολλήσει με τη πλάτη στο αυτοκίνητο.

Εκείνη τη στιγμή αντιλαμβάνομαι ότι δεν σκέφτηκα καλά το όλο σενάριο. Τι θα γίνει αν είναι οπλισμένος? Αν κινηθεί απειλητικά προς το μέρος μου? Αν υπάρχουν συνεργοί? Η μόνη άμυνα μου είναι κρεμασμένη στον ώμο.Το μόνο που μου δημιουργεί κάποιο αίσθημα ασφάλειας είναι το μαχαίρι που κρέμεται στη τσάντα και εκείνο πάλι δεν είμαι σίγουρος κατά πόσο είμαι έτοιμος να το χρησιμοποιήσω εναντίον ανθρώπου. Δεν ξέρω και ούτε μπορώ να φανταστώ τις προθέσεις του τύπου που ήδη έχει ανοίξει και ψαχουλεύει το αυτοκίνητό μου. Προσπαθώ να βρω την ανάσα μου και να αρθρώσω λέξη. Προσπαθώντας να καταλάβω από το παρουσιαστικό του τι ρόλο παίζει αντιλαμβάνομαι ότι είναι ελαφρύτερα ψηλότερος από εμένα, δείχνει γεροδεμένος και από τα χαρακτηριστικά του δεν είναι Έλληνας. Σκέφτομαι ότι ίσως είναι Αλβανός. Ένας από τους πολλούς που περνούν από τη περιοχή κατευθυνόμενοι νότια ή προς Θεσσαλονίκη....

Έχουμε μείνει παγωμένοι και οι δυο. Κανένας μας δεν βγάζει λέξη. Ο άγνωστος συνεχίζει να βρίσκεται με τη πλάτη στο αυτοκίνητο, με το μπιτόνι να του έχει πέσει στα πόδια, και τα τυλιγμένα στο αλουμινόχαρτο σάντουιτς στο χέρι που τα έχει σηκωμένα στον αέρα. Τα σκυλιά συνεχίζουν να τον γαβγίζουν και να τον έχουν μπλοκαρισμένο.

Ανακτώντας η καρδιά τους φυσιολογικούς παλμούς της, και η ανάσα μου σχεδόν φυσιολογικό ρυθμό, τον ρωτάω με έντονο ύφος:
- Τι θέλεις?
Μου απάντα κάτι στα Αλβανικά αλλά καταλαβαίνω από τη κίνηση που κάνει με το χέρι του στο στομάχι του ότι πεινάει. Τον ρωτάω δείχνοντας το μπιτόνι με το λάδι:
- Αυτό τι το θέλεις?
Κάνοντας μου νοήματα με τα δυο χέρια καταλαβαίνω ότι το θέλει για να ανάψει φωτιά. Μέσα σε όλα τα νοήματα και άγνωστες αλβανικές λέξεις που μου δείχνει και λέει αντιλαμβάνομαι ότι αναφέρει τη λέξη "παιδί".
Μαλώνω τα σκυλιά που γυρίζουν και πηδούν μέσα στο αυτοκίνητο. Συνεχίζω να του κάνω ερωτήσεις αλλά ποιο ήρεμα τώρα. Προσέχω ότι μου μιλάει και τρέμει. Σαν τρομαγμένο αγρίμι. Τα λερωμένα από λάσπες ρούχα του μόνο γι αυτές τις θερμοκρασίες δεν είναι.

Ήταν σύνηθες οι λαθρομετανάστες από Αλβανία εκείνα τα χρόνια. Τους βλέπαμε να περνάνε κατά ομάδες από τα βουνά μας κατευθυνόμενοι προς τα νότια της Ελλάδας προς ανεύρεση εργασίας ή όποιας άλλης δουλειάς. Δυστυχώς μέσα σε αυτούς υπήρχαν και άτομα τα οποία οι σκοποί τους δεν ήταν και τόσο καλοπροαίρετοι. Γι αυτό συνέχισα να είμαι επιφυλακτικός απέναντι του αποφεύγοντας να του γυρίσω τη πλάτη ή να πάρω τα μάτια μου από πάνω του. Η ιδέα όμως ότι ταξιδεύει με παιδί μαζί του, με αυτές τις συνθήκες, την ένιωθα γροθιά στο στομάχι που μου απαγόρευε απλά να του δώσω τα σάντουιτς και να τον στείλω στην ευχή της Παναγίας.

Επικεντρώθηκα στο να τον ρωτάω και να προσπαθώ να καταλάβω αν τελικά είναι μόνος του ή με παρέα. Από αυτά που προσπαθούσε να μου εξηγήσει κατέληξα ότι είναι τέσσερα άτομα και δείχνοντας μου με το χέρι σε ύψος.... δυο μικρά παιδιά!?
Οι άμυνες μου άρχισαν να πέφτουν. Αλλάζω σακίδιο με αυτό που έχω μέσα κάποια μπισκότα, καφέ, σάντουιτς, όπως επίσης και τα διπλά γάντια κάλτσες και σκούφους και τον παροτρύνω προχωρώντας μπροστά να μου δείξει που έχουν κατασκηνώσει οι υπόλοιποι. Έχω ακόμα τις επιφυλάξεις μου. Ήταν σύνηθες να πέσεις θύμα ληστείας προκειμένου να χρησιμοποιήσουν το αυτοκίνητο σου ώστε να φτάσουν στον προορισμό τους. Συνεχίζω να έχω το όπλο μαζί μου αλλά μου είναι αδιανόητο να μπορέσω ποτέ να το χρησιμοποιήσω εναντίον ανθρώπου. Ακόμα και αν απειλείται η ίδια μου η ζωή.

Προχωρήσαμε περίπου 500 μέτρα προς την αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που κυνηγούσα. Στις ρίζες μιας από τις γέρικες βελανιδιές που είναι γεμάτη η περιοχή, διέκρινα ένα σωρό από πολύχρωμες κουβέρτες ή τουλάχιστον έτσι φαίνονταν μέχρι να πλησιάσουμε κοντύτερα. Μπροστά στο σωρό, μισοκαμμένα κούτσουρα κάπνιζαν σε μια σβησμένη φωτιά. Ο λόγος που ήθελε το λάδι. Στο άκουσμα των βημάτων πάνω στα παγωμένα ξερά φύλλα, ένα κεφάλι τυλιγμένο σε ένα κασκόλ ξεπρόβαλε μέσα από τη κουβέρτα. Η κίνηση τίναξε τη πάχνη από πάνω της. Από τα μάτια κατάλαβα ότι επρόκειτο για γυναίκα. Κάτι της είπε και εκείνη άπλωσε τρεμάμενα το γυμνό χωρίς γάντι χέρι για χειραψία. Έβγαλα το δικό μου γάντι και έπιασα το χέρι της. Το κρύο που άγγιξα ταίριαζε ποιο πολύ σε νεκρό σώμα παρά σε ζωντανό. Στα μάτια διέκρινα μια απόγνωση, αυτή που συναντάς σε ανθρώπους που έχουν παραιτηθεί από τη ζωή, παραδώμένους... Κάτι της είπε και πάλι και με μια κίνηση όπως αυτή του αετού που ξεδιπλώνει τα φτερά του για να ξεπιαστεί όσο βρίσκεται στη φωλιά, ανοίγει τα χέρια μαζί και τη παγωμένη κουβέρτα αποκαλύπτοντας μου δυο κουλουριασμένα κολλητά επάνω της πλάσματα!

Η γροθιά που είχα στο στομάχι έγινε κόμπος που ανέβηκε στο λαιμό και πίεζε να βγει από το στόμα κραυγή. Προσπαθώντας όσο μπορούσα να δείξω ψύχραιμος, να κρύψω το βούρκωμα που ένιωθα να πνίγει τα μάτια μου, έβγαλα το σακίδιο, άφησα στην άκρη το όπλο, και βάλθηκα να μαζεύω και να σπάω χαμόκλαδα σε μια προσπάθεια να βάλω ξανά μπρός τη σβησμένη φωτιά. Μόλις με είδε εκείνος έκανε το ίδιο. Έλουσα τα κούτσουρα με το λάδι και σύντομα η πρώτη φλόγα άρχισε να χορεύει στο παγωμένο σκηνικό. Κάθισα σε ένα από τα κούτσουρα που είχαμε έτοιμα για τη φωτιά κι αρχισα να αδειάζω το σακίδιο ευχόμενος να είναι γεμάτο από εκείνα τα άχρηστα, άνοστα, άσχημα πράγματα και τρόφιμα που πετάμε. Ένα ζευγάρι παλιά γάντια, σκούφο, κάλτσες. Ενα πακέτο μπισκότα, μια κονσερβα, σοκοφρέτες, ενα θερμό με καφέ, ένα μπουκαλάκι νερό, κι ένα άλλο με τσίπουρο. Το ανοίγω και πίνω μια τζούρα. Όχι για να ζεσταθώ αλλά για να πνίξω την οργή γι αυτό που έβλεπα. Μια οικογένεια στη μέση του πουθενά, καταχείμωνο, να κοιμούνται στη παγωνιά, να ταξιδευούν προσπαθώντας να βρουν καλύτερη τύχη...

Αφήνω τα λιγοστά τρόφιμα μπροστά της, μη δίνοντας τα σημασία κι έχοντας τα μάτια της καρφωμένα στις φλόγες.

Πρότεινα το μπουκάλι με το τσίπουρο σε εκείνον που προσπαθούσε να ζεσταθεί τρίβοντας τα χέρια του μπροστά στη φωτιά που τώρα θέριευε. Δυο ζευγάρια μάτια ακόμα άρχισαν να ξεπροβάλλουν κάτω από τη κουβέρτα. Κουτάβια, κλωσόπουλα. Και τα δυο όχι πάνω από 5 χρόνων. Αθώα πλάσματα σε ένοχο κόσμο. Το ένα από αυτά προσπαθεί να φτάσει μια γκοφρέτα. Απλώνω το χέρι και του την δίνω. Κατά λάθος με άγγιξε με το παγωμένο χεράκι του. Δεν μπόρεσα να συγκρατήσω άλλο τα δάκρυα που περίμεναν στην άκρη των ματιών μου τόση ώρα....

Σηκώθηκα, άδειασα τις τσέπες μου απ ότι χρήματα είχα, έβγαλα το σκούφο και τα γάντια που φορούσα και μαζί με το σακίδιο τα άφησα δίπλα στη φωτιά. Παίρνω το όπλο, και χωρίς κουβέντα, ούτε καν ματιά, γύρισα κι άρχισα να απομακρύνομαι πηγαίνοντας για το αυτοκίνητο....

Ο αέρας τώρα είναι ποιο κρύος, ποιο σκληρός. Κοιτάζω το ρολόι. Μεσημέριασε. Στο σπίτι θα με περιμένουν για το μεσημεριανό. Έχω να κάνω και τα Χριστουγεννιάτικα ψώνια...

Καλά Χριστούγεννα σε όλους. Φέτος ας νιώσουμε ευτυχισμένοι και ευγνώμονες γι αυτά που έχουμε.

 

+Κοινός Θνητός 15-12-2015

Άρτεμις: Οι πρώτες οσμές.




Πως και πως περίμενα να ξημερώσει...
Η χθεσινή απρόσμενη συνάντηση με τη βασίλισσα μου έδωσε ελπίδες ότι αν και η Άρτεμις δεν είναι στη κατάλληλη ηλικία θα έχει κάποιες επαφές για εκπαίδευση.

Ακόμα ο ήλιος δεν φάνηκε και βγαίνοντας από το σπίτι άρχισε πλέον να καταλαβαίνει ότι πρόκειται για κυνηγετική βόλτα οπότε δεν την κρατά τίποτα. Ακόμα μόνη της δε μπορεί να ανέβει στο αυτοκίνητο αλλά τη βόλτα δείχνει να την απολαμβάνει. Ο κυνηγότοπος 3 χλμ από το σπίτι. Η χαρά της επαρχίας.


Χαράζω κατεύθυνση προς το σημείο που τη προηγούμενη είχα την επαφή. Πάχνη κάτω, αλλά όχι ιδιαίτερα χαμηλή θερμοκρασία. Περπατώ πλάι στο πυκνό ρέμα με το ποζέ γεμάτο αλλά σπασμένο, εξάλλου δεν με ενδιαφέρει η τουφεκιά αλλά η επαφή του σκύλου με την μπεκάτσα. Πολύ πριν φτάσουμε στο σημείο, η Άρτεμις κόλλησε σε μια συστάδα με κοντές βελανιδιές. Σηκωμένη τρίχα, και ψιλοφέρμες δείχνουν ότι έχει κάποιο ενδιαφέρον. Άρχισε να φέρνει τη συστάδα γύρω, αλλά χωρίς να δοκιμάζει να μπει. Μην περιμένοντας ότι όλο αυτό θα οδηγούσε κάπου έμεινα σε τυφλό σημείο. Ο ήχος των φτερών που προσπαθούν να απογειώσουν το βαρύ πουλί για άλλη μια φορά με άφησε παγωτό....

Σημασία όμως έχει ότι το άπειρο κουτάβι άρχισε να αντιλαμβάνεται οσμές και θηράματα κι όχι το αν καταφέρω να πάρω άλλο ένα πουλί. Αυτά που θυσιάζω τώρα είμαι σίγουρος ότι θα τα πάρω πολλαπλάσια αργότερα, όταν η Άρτεμις αποκτήσει την εμπειρία να δείχνει σωστά το θήραμα. Η επομένη είναι μέρα ξεκούρασης. Ελπίζω ότι θα μείνει για λίγο ακόμη η βασίλισσα στα μέρη μου ώστε να έχουμε κι άλλα εκπαιδευτικά. 

Artemis: Πρώτη επαφή με θήραμα.




Αρχές Νοέμβρη 8 - 11- 2015.
Όπως φαίνεται οι πρώτες επαφές με μπεκάτσα είναι γεγονός τουλάχιστον για τη Βόρειο Ελλάδα. Σε μία από τις πρωινές σύντομες εκπαιδευτικές εξόδους αποφάσισα να πάρω επιτέλους και το όπλο μαζί ώστε να τεστάρω τις αντιδράσεις της Άρτεμις στον κρότο.


Ο καιρός αρχές Νοέμβρη είναι αρκετά καλός με χαμηλές θερμοκρασίες το πρωί και πάχνη αλλά ανοιξιάτικος το μεσημέρι. Η βλάστηση με τα φύλλα ακόμη να αρνούνται να αποχωριστούν τα κλαδιά, φέρνει πιο πολύ για τέλος Σεπτέμβρη. Με αυτές τις συνθήκες, η κάλυψη που αποζητούν οι μακρομύτες είναι οι ιδανικές. Στη περιοχή μου σπάνια πέφτουν μπεκάτσες αν και υπάρχουν ανήλια πυκνά ρέματα, όπως και αλσήλια βελανιδιάς, ντούσκου, κ,α. Όταν γίνει κάποιο πιάσιμο από πουλιά είναι για μικρό χρονικό διάστημα αλλά είναι σημάδι ότι τα κλασικά μπεκατσοτόπια είναι γεμάτα...

Η Άρτεμις ακόμα δείχνει διστακτική να φύγει από κοντά μου για πάνω από 20 - 30 μέτρα αλλά είναι φυσικό για την ηλικία της. Κάνει μερικές εφόδους σε πυκνό, για λίγο, δείχνοντας ότι οσμές τραβούν τη προσοχή της. Το πρώτο θήραμα που πιθανότατα θα τραβήξει τη προσοχή της αυτή την εποχή είναι τα κοτσύφια. Για πολλούς είναι κατάρα για ένα κουτάβι να μπλέξει με τα κοτσύφια. Το αποσυντονίζουν με αποτέλεσμα να τραβούν τη προσοχή του και να μη συγκεντρώνεται στο στόχο που είναι η μπεκάτσα. Προσωπικά δεν συμφωνώ με αυτό. Ο σκύλος κατά τη γνώμη μου πρέπει να έχει την εξυπνάδα να επιλέγει το καλύτερο θήραμα. Υπάρχει τέτοιος σκύλος? Κι όμως, τον έζησα. Απόρτ σε οτιδήποτε, προσαρμογή σε καρτέρι ή πολύωρο περπάτημα, σε βουνίσια, μπεκάτσα, ορτύκι, ακόμα και φασιανό. Από την Άρτεμις δεν περιμένω σε αυτή την ηλικία να δείξει κυνηγετικά χαρίσματα αλλά μόνο να μπει στο πνεύμα του κυνηγιού.

Ένας κότσυφας πέρασε σε απόσταση βολής οπότε σημάδεψα κι έριξα. Έχοντας την προσοχή μου στο σκύλο, είδα ότι δεν έδειξε και μεγάλη ταραχή στο κρότο. Την οδήγησα αργά στο νεκρό θήραμα και ένα μέτρο μακριά του είδα ότι η οσμή του της τράβηξε τη προσοχή και κατέληξε σε μια άγαρμπη "παιδική" φέρμα 30 πόντους από το νεκρό κότσυφα η οποία κράτησε για λίγο αλλά προσωπικά αρκετή για να πάρει το βάπτισμα. Την άφησα να τον μυρίσει για λίγο και μετά τον εξαφάνισα στη τσάντα. Από εκείνη τη στιγμή, κατάλαβα ότι κάτι άλλαξε στο παιχνιδιάρικο κουτάβι. Οι κινήσεις της έγιναν πιο ώριμες με ενδιαφέρον περισσότερο για το χώρο που βρίσκεται κι όχι για μένα. Μοιάζει πλέον ότι ενδιαφέρεται για τις οσμές κι όχι μόνο γι αυτά που βλέπει...

Στην επιστροφή για το αυτοκίνητο σταματώντας μπροστά σε πονηρό σημείο, ο ήχος από φτερά σε κλαδιά κι αργότερα η πολυπόθητη σιλουέτα με ξύπνησε... Ανέτοιμος για συνάντηση έφυγε ατουφέκιστη... Η πολυπόθητη είχε επισκεφτεί μέρος που σπάνια πιάνει μπεκάτσα. Οδήγησα το κουτάβι στο σημείο που κάθονταν και παρατήρησα ότι η μυρωδιά έκανε τις τρίχες της χαίτης της να σηκωθούν. Άρχισε να ψάχνει μανιασμένα το σημείο που σημαίνει για μένα ότι το κυνηγετικό της ένστικτο άρχισε να ξυπνά. Ακόμα δεν έχω ξεπεράσει τη μία ώρα εξόδου οπότε επιστροφή. Αύριο έχουμε άλλο ένα μάθημα. Μάλιστα σε μπεκάτσα, αν μας κάνει τη χάρη και μείνει στη περιοχή...

Άρτεμις, η νέα κυνηγετική σύντροφος.

Όπως έγραψα εδώ: Άρτεμις νέος κυνηγετικός σύντροφος μπήκε στη ζωή μου. Σκέφτηκα λοιπόν να γράφω για τη πορεία της μαζί μου, την βασική όπως και την κυνηγετική της εκπαίδευση, κι αργότερα τις κυνηγετικές εμπειρίες που θα έχουμε μαζί. Όλα μαζί θα βρίσκονται με την ετικέτα English Setter Artemis.




Όπως έγραψα, το κουτάβι είναι από καταξιωμένους γονείς, κυνηγούς, ζωηρότατο, περίεργο, άφοβο. Αυτό που πρέπει να κάνω είναι να ξεδιπλώσω τα χαρίσματα που έχει. Εκεί είναι το ζουμί της ανατροφής ενός κυνηγετικού σκύλου. Η μαγεία του κυνηγιού. Να κατορθώσεις να απελευθερώσεις τα χαρίσματα που θεωρητικά βρίσκονται μέσω γονιδίων μέσα του.


Έχω ακούσει διάφορα εδώ και χρόνια όσων αφορά το πως πρέπει να φέρεσαι σε ένα κουτάβι κυνηγό. Ένα είναι ότι μέχρι τους 6 μήνες δεν πρέπει να έρχεται σε επαφή με τον κυνηγότοπο, ένα άλλο ότι δεν πρέπει να αθλείται γιατί δημιουργούνται προβλήματα υγεία και ειδικά της καρδιάς...
Δεν είμαι αναγνωρισμένος εκπαιδευτής. Κυνηγός είμαι. Που όμως έχω εκπαιδεύσει έναν μικρό αριθμό σκύλων κι έχω πάρει μέρος ενεργά στην εκπαίδευση κάποιων άλλων. Έχω διαβάσει κάποια πράγματα κι έχω κυνηγήσει με τα σκυλιά τα οποία εγώ εκπαίδευσα. Αυτή είναι η εμπειρία μου. Κι αυτή την εμπειρία θα χρησιμοποιήσω και σε αυτό το κουτάβι. Την Άρτεμις. Από την εμπειρία μου όπως και από αυτά που μου έχουν συμβουλέψει και έχω διαβάσει, το κουτάβι μέχρι την ηλικία των έξι μηνών θα πρέπει να έχει μάθει τις βασικές εντολές, κάτσε, έλα, κάτω, τη χρήση του οδηγού (λουρί), και άλλες εντολές. Θα πρέπει να αθλείται αλλά όχι να κουράζεται. Θα πρέπει να έχει επαφή με τον κυνηγότοπο όπως και με θηράματα αλλά με μέτρο. Όχι κούραση, όχι μάλωμα σε λανθασμένες κινήσεις λόγω του νεαρού της ηλικίας. Έτσι σκοπεύω και ήδη πράττω να εκπαιδεύσω την Άρτεμις. Αυτή τη στιγμή είναι 3 μηνών και οι βόλτες, του μισάωρου, σχεδόν καθημερινά γίνονται σε κυνηγότοπο. Γνωρίζει ήδη τις περισσότερες από τις βασικές εντολές. Ακόμα δεν έχουμε κάποια επαφή με θήραμα  εξάλλου το ενδιαφέρον της δείχνει ότι περισσότερο θέλει να παίξει παρά να εξερευνήσει τις νέες οσμές. Ίδωμεν. Εν μέση κυνηγετικής περιόδου 2015 σίγουρα θα μας δοθεί η ευκαιρία...

Αρτεμις

Καινούργιο κουτάβι!

Με την άφιξη μου στην Ελλάδα, πριν καλά καλά πατήσω το πόδι μου στο χώμα της, μαζί με έμενα πέρασε και το κατώφλι του σπιτιού και η νέα σύντροφος... Άρτεμις. Αυτό το όνομα μου ήρθε. Ίσως η έλλειψη τόσων χρόνων της Ελλάδας με σπρώχνει σε έναν ρατσισμό απέναντι στα εξωτικά ξενικά ονόματα που συνηθίζουμε να δίνουμε στα ζώα μας. Στο κάτω κάτω, προτιμώ στο βουνό να ακούγεται το όνομα της θεάς του κυνηγιού παρά κάποιο όπως Τζούλια..(χαχαχαχ).




Η Άρτεμις, ένα αγγλικό σέτερ, από άριστους κυνηγούς γονείς, άσπρη με κανελιές βούλες, που ακόμα δεν είναι εμφανής σε όλο το σώμα, αλλά σίγουρα θα κάνουν την εμφάνιση τους αργότερα, με τα μελαγχολικά σετερίσια μάτια της, δείχνει από τώρα στοιχεία ότι θα κουβαλήσει άξια τα προτερήματα της φυλής. Άφθονη ενέργεια για παιχνίδι, άφοβη σε οτιδήποτε καινούργιο, περίεργη, δυνατή για κουτάβι, συνεχώς έτοιμη για βόλτες, και ... άφθονη όρεξη! Παρότι όμως το πιάτο της είναι πάντα γεμάτο και η όρεξη της αστείρευτη, συνεχίζει ένα μήνα μετά από την στιγμή που την πήρα, να είναι στυλάκι. Απ ότι φαίνεται όλη η τροφή πηγαίνει στην ανάπτυξη κι όχι σε λίπος. Ίσως οι συχνές βόλτες δεν επιτρέπουν τη δημιουργία της πρισμένης κοιλιάς που έχουν συνήθως τα κουτάβια. Πάντως, προς το παρών και μέχρι τους 6 μήνες, άφθονο φαγητό, και βόλτες με μέτρο, ώσπου να "δέσει". Ελπίζω ότι η Άρτεμις θα πρωταγωνιστήσει σε πολλές Κυνηγετικές Ιστορίες...

+Κοινός Θνητός 

Κυνήγι με φωτογραφική?

Όλο και περισσότεροι βλέπω, παράλληλα με την άσκηση του κυνηγιού, να ασχολούνται με την φωτογραφία. Κυνηγώντας τη στιγμή της φέρμας, του ξεπετάγματος, η απλά παρακολουθώντας το θήραμα και προσπαθώντας να “πιάσουν” κάποιο καλό κλικ. Άλλοι, χρησιμοποιώντας την τεχνολογία, κατά τη διάρκεια του κυνηγιού, τοποθετώντας κάμερα στη κάννη του όπλου, η στο καπέλο, προσπαθούν να αποτυπώσουν τη στιγμή που η αδρεναλίνη κορυφώνεται.

Τα Χριστούγεννα του 2002

Πολλές φορές άκουσα επικριτικά σχόλια, όταν σε μέρες θρησκευτικών εορτών φόρτωνα τον κυνηγετικό εξοπλισμό, και εξαφανιζόμουν για κάποιες ώρες. Άλλοι μου έλεγαν ότι  δεν κάνει να κυνηγάς, άλλοι ότι είναι αμαρτία, ότι τυχαίνουν ατυχήματα, ειδικά μέρα Χριστουγέννων, και γενικά κριτικές τις οποίες ποτέ δεν έλαβα σοβαρά υπόψη. Ο καθένας από εμάς, κυνηγός ή μη, έχει βρει τη πίστη του στο Θεό κάπου. Έχει ανακαλύψει ότι η δύναμη της πίστης βρίσκεται παντού, ακόμα και σε καθημερινές ασχολίες. Προσωπικά τον δοξάζω κάθε φορά που βρίσκομαι ανάμεσα σε αιωνόβια δέντρα, παγωμένες πλαγιές, βραχώδη κορφές, και οπουδήποτε το ανθρώπινο χέρι δεν έχει αγγίξει. Όταν είμαι μόνος μου ανάμεσα σε αυτό που μόνο Εκείνος θα μπορούσε να δημιουργήσει....



Θέλεις να μάθεις γιατί παράτησα το κυνήγι?



Αλωνίζοντας τα Βουλγαρικά σύνορα, στο Μπέλες ένα φθινόπωρο, έτυχε να περάσω κατά λάθος τα σύνορα. Ακολουθώντας το σκύλο στην ανεύρεση της βασίλισσας, μαγεμένος από το δάσος και το πραγματικά άδειο από ανθρώπινη παρουσία, πέρασα στα ξένα εδάφη. Καθώς κυνηγούσα σε μια ντυμένη πλαγιά είχα αντιληφθεί ότι από την απέναντι κάποιοι με παρακολουθούσαν με κιάλια. Προς στιγμήν θυμάμαι τα είχα χρειαστεί αφού είχα καταλάβει ότι είχα περάσει τα σύνορα και πιθανόν να είχα πρόβλημα. Ο σκύλος δούλευε σκληρά δίνοντας μου δύσκολες φέρμες, παρασύροντας με να προχωρώ ακόμα πιο βαθιά στα πλούσια σε μπεκάτσα εδάφη. Το τζιπ με παρακολουθούσε συνεχώς μέχρι που εξαφανίστηκε και εγώ είχα πιστέψει ότι έφυγαν. Σε έναν όμως χωματόδρομο περιπολίας που υπάρχουν σε εκείνα τα βουνά τους βρήκα μπροστά μου... Δυο τετράγωνοι τύποι με στρατιωτικές στολές, ζωσμένοι με όπλα...



Η τελευταία φέρμα

Η ιστορία που θα αφηγηθώ δεν είναι δικό μου βίωμα. Είναι κυνηγού που την εξιστορούσε στη παρέα του, σε κατάστημα κυνηγετικών ειδών, κι εγώ απλώς έτυχε να είμαι εκεί.



"Είχα πάει χτες απόγευμα μια βόλτα στο ρέμα με τα πεύκα. Είπα να πάρω μαζί και τη Λίζα που είναι 13 τώρα. Καιρό είχε να βγει, και το ζητούσε. Αν και τα χρόνια της δεν είναι για πολλά πολλά, μαζί με τη κόρη θα ξεσκαγε. Μπήκαμε μέσα στο πεύκο που αυτή την εποχή (τέλη Οκτώβρη) πέφτει κάποια περαστική μπεκάτσα.Η μικρή (το νεότερο σέττερ) ανοίχτηκε ζηλεύοντας τη μάνα, που δεν μπορούσε να ακολουθήσει κι έκανε κοντινά λασέ γύρω μου. Σε μια χαμηλή βατιά, σε ένα ξέφωτο η Λίζα καρφώθηκε στο έδαφος. Δεδομένης της εμπειρίας της ήταν μπροστά σε μπεκάτσα. Τα χρόνια της εξαφανίστηκαν. Τίποτα δεν μαρτυρούσε ότι το σκυλί είναι 13 χρονών. Η ίδια ένταση με αυτήν 10 χρόνων πίσω όταν αλωνίζαμε μαζί το Πάικο και το Σινιάτσκο...."

Ο τύπος, έκανε μια παύση, πέρασε το χέρι στα μάτια του βιαστικά και με φανερά αλλαγμένη τη φωνή συνέχισε: